„Londyn to spotkanie innych wzorców i cywilizacji, to rozwój własnego stylu, to wypełnianie przestrzeni muzyką źródeł” - rozmowa z Jackiem Osiorem, gitarzystą, kompozytorem, wieloletnim członkiem kultowej formacji Orkiestra na Zdrowie.
Dlaczego Londyn?
- Jest jedną ze światowych stolic muzyki i sztuki. Tu właśnie grywali Led Zeppelin i Jimi Hendrix. Wiele opowiedzianych historii na temat wspaniałych osobowości prowadzi do Londynu i to przyciąga innych.
Jak widzisz perspektywę rozwoju artystycznego na Wyspach? Z jakimi muzykami występowałeś w UK?
- Londyn to olbrzymie natężenie w wielu sferach życia mogące wręcz prowadzić do przesytu i rodzi konkurencję. Dlatego trzeba dokonywać wyborów. Jednak znamienna wielokulturowość tego miasta daje szanse na poznanie i współpracę z muzykami z wielu krajów i czerpanie wprost z naturalnych źródeł. Mój rozwój artystyczny to sesje z muzykami z Iranu, Izraela, Indii, no i trwająca od wielu lat współpraca z twórcami z Nigerii, grającymi niegdyś z Fela Kutim, czyli zespołem the Socalites teraz Kalakuta. Interesuję się muzyką świata, a tu jest ona podana „na talerzu”. Dotarcie do oryginalnych wykonawców nie zawsze jest oczywiste. Pomimo ogólnej tolerancji istnieją grupy społeczne, które są mniej lub bardziej przenikalne.
W jaki sposób to miasto wpływa na twoją muzykę? Ma jakiś rytm?
- Ten rytm to dubstep, to całodobowość, o którą w Polsce rzadko. Londyn, dla mnie i mojej muzyki, to centrum łączące Polskę, Afrykę, Azję… Tu spotykają się wszystkie kontynenty, by w pewien sposób się połączyć. Przy okazji tworzą bardzo ciekawe analogie muzyczne. Na przykład, okazuje się że instrument pochodzący z Iranu był używany w Polsce (podobnie jak podejrzewam gitara ma swe korzenie w Indiach) lub to, że afrykańskie melodie niewiele się różnią (delikatnie rytmicznie) od polskich ludowych. Stąd powodzenie takich grup, jak VooVoo, czy nasza.
Jesteś tu już od dawna. Planujesz pozostać na Wyspach?
- Mam pewną wizję dalszej przyszłości. Nie jest jeszcze umiejscowiona na mapie.
Czy ciągnie cię do kariery solowej?
- Gdy nagrywam muzykę samemu, głównie klimatyczną, obrazową, filmową, wynika to z potrzeby duszy, a nie z odgórnych założeń. Jest to inna jakość, poniekąd intymna.
Czy masz marzenie, by nagrać „evergreen” i żyć z niego dostatnio?
- Tutaj podobnie, jeśli to, co robię podoba się ludziom, jeśli kupują płyty i przychodzą na koncerty, a niektóre utwory podobają im się szczególnie - strasznie się cieszę. Jest to olbrzymi ładunek i motywacja do dalszego działania. Takim szczególnym wydarzeniem jest Woodstock Jerzego Owsiaka, gdzie kilkaset tysięcy ludzi tańczy i radośnie się bawi. To potrafi „trzymać” do kilku miesięcy. Natomiast nie byłbym w stanie zaplanować utworu pod kątem publiki, to byłoby nieautentyczne.
Kiedyś mieliśmy do czynienia z zespołami, które grały latami w danym składzie, teraz istnieją tak zwane projekty, które ciągle kreują nowe połączenia osobowe, muzyczne. Jak to oceniasz?
- Technologia się zmieniła, możliwość nagrywania i kreacji „weszła” do domów. Przepływ informacji także i możliwość kontaktów, a co za tym idzie spotkań. Tu mam jedną zasadę: nie ważne jak, ważne co się robi i czemu ma to służyć.
Czy klimat muzyki tworzonej razem z Jackiem Kleyffem jest rozumiany dzisiaj przez publiczność?
- Tak, właśnie, na szczęście tak. Trwa to od kilku pokoleń. Teksty się przecież zmieniają, muzyka się zmienia, a ludzi wciąż to urzeka, młodych także. Stąd też gramy w bardzo różnorodnych miejscach, od Pałacu Prezydenckiego po festiwal typu Woodstock.
Jak często koncertujesz? Jakie masz najbliższe plany?
- Koncertuję teraz średnio raz, dwa razy w miesiącu, także z muzykami z UK. Najbliższy koncert to występ 20 listopada w Majestic Restaurant na Brixton od 21:00.
Przepytał: LL
fot. Jacek Osior, autor - Ania Kozbiel
