Ostatnio pisałam o tym, jak brak ruchu wpływa na obniżenie nastroju, które w skrajnych przypadkach może u niektórych osób przerodzić się w depresję. Dostałam od was wiele e-maili, dotyczących właśnie tego tematu…
Dwudziestotrzyletnia Ala pisze: „Czuję się od kilku miesięcy beznadziejnie. Nic mi się nie chce, płaczę bez powodu, najchętniej tylko bym spała. Nic mi nie wychodzi i mam wrażenie jakby moje życie się skończyło, a ja po prostu nie wykorzystałam swojej szansy. Teraz jest już za późno na cokolwiek. Nic już w życiu nie osiągnę. Najgorsze w tym jest, że nikt mnie nie rozumie i mam wrażenie, że moi bliscy już nie mogą na mnie patrzeć. Nie rozumiem, z czego ludzie wokół mnie się cieszą. Co mi jest? Dlaczego inni radzą sobie i nie mają takich problemów? Czy ja jestem wariatką?”
Każdy z nas w ciągu życia przeżywa okresy bezradności, smutku, poczucia, że się do niczego nie nadaje. Wszystko dookoła przestaje sprawiać radość, przyszłość jest czarna. Ten stan jednak nie utrzymuje się długo, szybko mija i człowiek wraca do swojego normalnego zachowania. O depresji będziemy mówić, kiedy ten stan będzie się utrzymywał przez tygodnie, praktycznie bez przerw przez 24 godziny w ciągu doby. Dodatkowo pojawią się co najmniej cztery z poniższych objawów:
- spadek wagi w ciągu miesiąca o 5% lub codzienny brak apetytu nie spowodowany żadną dietą ani innymi przyczynami medycznymi,
- zaburzenia snu, czyli zbyt duża senność lub przeciwnie niemożność spania - bezsenność,
- ciągłe uczucie zmęczenia, braku jakiekolwiek energii,
- trudności w podejmowaniu nawet najprostszych decyzji dnia codziennego oraz kłopoty z utrzymaniem koncentracji,
- rozmyślanie o śmierci.
Często objawy depresji nie są tak oczywiste, jak również ich występowanie nie jest równoważne z diagnozą depresji, mogą bowiem świadczyć tylko na przykład o znaczącym obniżeniu nastroju. Jakakolwiek jest diagnoza nie należy ignorować symptomów i najlepiej skontaktować się z psychologiem. Zdarza się dość często, że osoby depresyjne doświadczają też różnego typu bóli i dolegliwości. Oprócz zaburzeń snu i braku apetytu, mogą skarżyć się na zaburzenia popędu seksualnego, bóle głowy, krzyża, brzucha, kołatanie serca oraz ogólne poczucie utraty sił, poczucie lęku i niepokoju.
Jadwiga pisze z kolei: „Wiele lat temu została u mnie zdiagnozowana depresja dwubiegunowa. Leczyłam się psychiatrycznie, chodziłam na terapię. Dziś jestem zdrowa. Mam syna w wieku 12 lat i zauważyłam, coś dziwnego w jego zachowaniu. Bardzo przypomina mi mnie z okresu mojej depresji. Czy to możliwe, aby i on ją miał? Czy ma ją przeze mnie? Czy jest to choroba dziedziczona? Bardzo się o niego martwię” i jeszcze jeden fragment listu: „Cieszę się, że tak wiele mówi się na temat depresji. Sam wiem, jak straszna jest to choroba. Mój tata na nią wiele lat chorował. Popełnił samobójstwo. Czy ja też mogę na nią zachorować? - Jacek”.
Depresja ma bardzo mocne podłoże dziedziczne. Niestety już u dzieci mogą pojawić się pierwsze objawy depresji. Wśród dzieci i młodzieży cierpiących na depresję, u jednego na pięciu nastolatków i u jednego na troje dzieci poniżej jedenastego roku życia, okazuje się ona pierwszym objawem depresji dwubiegunowej, która dopiero po latach zostaje diagnozowana. Osoby nią dotknięte mają zazwyczaj krewnych z podobnymi objawami. W rodzinach, gdzie występuje depresja lub inne choroby lękowe, zachodzi zwiększone ryzyko wystąpienia samobójstw, nadużywania alkoholu, narkotyków lub lekarstw. Badania epidemiologiczne wykazują, że jeżeli w rodzinie wystąpiła depresja dwubiegunowa (jednym biegunem jest depresja pojawiająca się cyklicznie na przemiennie ze stanem manii, czyli stanu niekontrolowanego podniecenia psychicznego i fizycznego), ryzyko jej powtórnego wystąpienia u krewnego pierwszego stopnia (rodzeństwa, dzieci lub rodziców) wynosi 28%, depresji 4-15%. Jeżeli oboje rodzice cierpią na depresję, to ryzyko że podobnie dotknięte będą ich dzieci wynosi 55-80%. Jeżeli tylko jedno z rodziców ma depresję (bez względu czy jest to matka czy ojciec) to ryzyko jest o wiele niższe i spada do około 30%. W badaniach bliźniąt jednojajowych zaobserwowano, że jeśli jedno z nich zapada na depresję dwubiegunową, to ryzyko, że i drugie z nich będzie chorowało, wynosi w zależności od badań 67-100%, bez względu na to, czy były wychowywane przez tych samych lub innych rodziców.
Powyższe badania pokazują jest jeszcze jeden ważny aspekt całego schorzenia. To mianowicie, że podłoże genetyczne depresji dwubiegunowej jest o wiele mocniejsze niż depresji jednobiegunowej, której objawy opisałam w dzisiejszym artykule. Na to, czy ktoś z nas zachoruje, czy też nie, bez względu na wyposażenie genetyczne wpływa wiele czynników. To właśnie ich unikalna kombinacja predysponuje nas do depresji. Tryb życia, jaki prowadzimy, umiejętność wychwytywania pierwszych symptomów i radzenia sobie z nimi może w skuteczny sposób powstrzymać ją przed rozwinięciem się.
Jeśli masz wątpliwości, nie wiesz, jak sobie poradzić w takich sytuacjach, nie czekaj i udaj się po poradę do specjalisty. Nie ma potrzeby, abyś sam przez depresję przechodził.
Nadal zachęcam do dzielenia się swoimi przemyśleniami. Piszcie na adres:
Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
Agnieszka Major
* Autorka jest psychologiem, coachem, certyfikowanym trenerem NLP, a także konsultantem programu NHS „Stop smoking”. W ramach prywatnej praktyki (NLPGate.co.uk) pomaga w poszukiwaniu ukrytych zasobów u wszystkich tych, którzy pragną dokonać zmian w swoim życiu lub poprawić jego jakość, prowadząc coaching, terapię indywidualną, par i grupową, warsztaty rozwoju osobistego, hipnoterapię i doradztwo psychologiczne. Współzałożycielka i były prezes PPA.
Jeśli chcesz skutecznie rzucić palenie zgłoś się do Polskiej Kliniki Rzucenia Palenia przy PPA/Kick it/NLPGate pisząc na
Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
lub dzwoniąc pod numer telefonu 07832376622. Serwis jest darmowy, refundowany przez NHS.
